چکیده

مقدمه: گسترش ضايعات پا و نكروتيك يكي از خطرناکترين عوارض جراحي بيماري ديابت است قندی كه موجب میزان مرگ و مير بالا، ناتواني زودرس ، هزينه هاي اقتصادي زیاد در زمينه درمان و توانبخشي مي شود. موارد ذکر شده در بالا واقعیت قابل توجهی از مشکل پای دیابتی را تعیین می کند و لزوم جستجوی بیشتر در خصوص روش های جدید و موثر درمان ضایعات اندام تحتانی را پیچیده تر می کند.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر استفاده از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) در درمان پیچیده در بیماران مبتلا به پای دیابتی انجام شد.

مواد و روشها: در مطالعه ما 47 بيمار مبتلا به مرحله ديابتي I و II بودند كه با زخم هاي سطحي و عمقي مواجه بودند بدون اينكه بافت زير جلدي ، رباط ها ، تاندون ها و عضلات آنها درگير شوند و بدون وجود ضايعه استخواني ، خلط و تشكيل آبسه با طبقه بندی Meggit-Wagner (1978) مورد بررسی قرار گرفتند. بسته به نوع درمان ، هر گروه از بیماران به زیر گروهها تقسیم شدند. گروه B بيماراني را كه تحت درمان با درمان طبيعي قرار گرفته بودند، تشكيل می داد. این گروه از بيماران كه همراه با دوره درماني طبيعي ، دوره درمان اوزون ( ازن- ازون – اوزن) سيستيك و منطقه اي را به مدت 12-14 روز ، يك جلسه در روز انجام دادند. بررسی سیتولوژیکی ترشحات در مورد زخم ها انجام گرفت، وضعیت پراکسیداسیون لیپیدها و حالت محافظت از آنتی اکسیدان ها تحت بررسی قرار گرفت. يافته ها: استفاده از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) اثر بالینی آشکارتری دارد و بطور معنی داری بر روند مرحله فرآیند زخم تأثیر می گذارد و همچنین باعث بهبود پراکسیداسیون لیپیدها و محافظت از آنتی اکسیدان ها ، کاهش طول مدت بستری در بیمارستان و طول درمان بیماران با پای دیابتی می شود.

نتيجه گيري: مطالعات انجام گرفته نشان داد كه از جمله درمان با اوزون ( ازن- ازون – اوزن) در روند درمانی جراحي پيچيده ، تاثير مثبتي بر پیشرفت بهبودی زخم دارد.

 

– کلمات کلیدی: اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی ، پای دیابتی ، پراکسیداسیون لیپیدها ، سیستم آنتی اکسیدانی.

 

مقدمه

پای دیابتی همچنان به طور چشمگیری مشکل پیچیده و فوری از نتایج درمان جراحی مدرن است که امروزه روند آن امری رضایت بخش نیست. مراقبت كيفي پس از بيماران مبتلا به ديابت ، بطور قابل توجه و فراواني ظهور ضايعه پا را كاهش مي دهد اما مانع از آن نمي شود. پای دیابتی در بین 80-30 درصد از این بیماران گسترش می یابد و 30-70٪ از موارد با ضایعات پای پاولو-نکروتیک پیچیده مواجه هستند [4-2]. بروز ضایعات پورولوژنیک پا یکی از شایع ترین و خطرناکترین عوارض جراحی دیابت است که باعث مرگ و میر بالا ، ناتوانی زودرس ، هزینه های اقتصادی قابل توجهی در معالجه و توانبخشی می شود [6-4]. آنچه که در بالا اشاره شد واقعیت قابل توجهی از مشکل پای دیابتی را تعیین می کند و لزوم جستجوی بیشتر روش های جدید و موثر درمان ضایعات اندام تحتانی را پیچیده می کند.

هدف از این مطالعه بررسی تأثیر استفاده از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) در درمان پیچیده در بیماران مبتلا به مشکل پای دیابتی است.

مواد و روش ها

تحت مشاهدات ما 47 بیمار مبتلا به مراحل I و II پای دیابتی وجود داشتند که با زخم های سطحی و عمقی مواجه بودند که البته شامل طبقه بندی بافت زیر جلدی ، رباط ها ، تاندون ها و عضلات داخل فرایند شوند ، بدون ضایعه استخوانی ، خلط و آبسه مطابق با Meggit-Wagner (1978) نبودند.

ميانگين سني زنان 9/31٪ (15٪) ، مردان (68.1٪) (32) و ميانگین سني 1.28±60.06 سال بود.

بسته به نوع درمان ، هر گروه از بیماران به زیر گروههایی تقسیم شدند. گروه B بیمارانی را که از روش درمانی سنتی شامل اصلاح قند خون ، درمان ضد باکتریایی ، درمان ضد جوش ، ضد انعقاد خون ، تزریق داروهای رئولوژیکی و سم زدایی استفاده کرده بودند را شامل می شد.

درمان موضعی شامل پانسمان روزانه با ضد عفونی کننده ها بود. تصحیح گلیسمی با استفاده از دوز متناوب انسولین انجام گرفت. گروهی از بیماران که با دوره درمانی سنتی تحت نظر بودند، دوره اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی سیستمیک و منطقه ای را به مدت 12-14 روز ، یک جلسه در روز انجام می دادند. آنها با استفاده از دستگاه اوزون ( ازن- ازون – اوزن) تراپی “اوزون ( ازن- ازون – اوزن) UM-80” (غلظت اوزون ( ازن- ازون – اوزن) 1000-1300 میلی گرم در لیتر) به صورت داخل وریدی 200 میلی لیتر اوزون ( ازن- ازون – اوزن) نمکی فیزیولوژیکی را دریافت می کردند. برای درمان منطقه ای (با کاربرد روی سطح زخم) اوزون ( ازن- ازون – اوزن) مورد استفاده واقع شد ، در محلول NaCl 0.9٪  و روغن اوزون ( ازن- ازون – اوزن)ه سنجد با غلظت 4000 میکروگرم بر لیتر حل شد [8]. معاینه سیتولوژیکی ترشحات زخم ها با استفاده از روش smears-imprints و مطابق با تکنیک Pokrovska-Makarovtechnique  انجام گرفت.

سطح پراکسیداسیون لیپیدها توسط پراکسیداسیون لیپید سطح فرآورده های ثانویه – مالون دی آلدئید (MDA) مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی میزان فعالیت آنزیم کاتالاز محافظت شده آنتی اکسیدانی به روش کرولیوک [11] و میزان سرولوپلاسمین در سرم خون (توسط اصلاح estuzhev,Kolb in Revin’s) تعیین شد.

نتایج و بحث

پس از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی، یک مسیر مثبت از علائم بالینی بیماری اصلی و همچنین عوارض آن در زیر گروه A مشاهده شد. این بیماری با بهبود وضعیت عمومی ، از بین رفتن شکایات در تشنگی ، خشکی دهان و پولیوریا نشان داده شده است. انجام درمان پیچیده شامل اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی نیز موجب کاهش احساس سوزش در پا (از 69.57٪ در شروع درمان به 39.13٪ از موارد بعد از انجام درمان) ، خنک شدن مداوم پاها (از 30.43٪ به 8.70٪) و پاراستزی (از 69.57 ٪ 34/34٪) گردید. در طول درمان با اوزون ( ازن- ازون – اوزن) بهبود حساسیت پوستی ، ناپدید شدن احساس قبلی در پا و انگشتان پا ، گرما دلپذیر در پاها و درزها پدیدار شد. وخامت وضعیت بیماران و عوارض جانبی در اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی مشاهده نشد.

درمان جراحی اختلالات تغذیه ای شامل دبریدمان با جراحی ضد زخم (اسید بوریک ، کلرهگزیدین ، ​​دیوکسیدین) همراه بود. علاوه بر اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی سیستمیک ، بخشی از بیماران اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی موضعی را انجام می دادند. در دینامیک فرآیند زخم با توجه به رد بافت های نکروتیک ، ظهور گرانول ها ، اپیتلیزاسیون حاشیه ای ، بهبود زخم ها مشخص شد (جدول 1).

از جدول 1 چنین به دست می آید که استفاده از درمان های موضعی و عمومی موجب کاهش تورم و افتادگی پوست در اطراف زخم در روز  0.74±10.17 همراه با کاهش قابل توجه یا رفع درد در هنگام لمس می شود. مدت زمان بهبود زخم از بافت چرکی و نکروز 0.43±14.08 روز طول کشید. ظهور گرانول دقیقاً در همان شرایط (40.0 ± 46.14 روز) مشاهده شد. پركردن زخم با گرانول و شروع اپي تليزاسيون حاشيه ای در روز 0.21±19.83 از لحظه بستري مشاهده شد.

درمان جراحی پیچیده شامل درمان اوزون ( ازن- ازون – اوزن) موضعی و سیستمیک باعث تسریع در روند بهبود زخم می شود. از طرح 2 كاهش تورم اندام و افت فشار خون در اطراف زخم در روز 0.62±7.52 (در مقايسه با درمان طبيعي) مشخص است و با كاهش يا رفع شدن درد در هنگام لمس همراه بود. در روند درمانی با اوزون ( ازن- ازون – اوزن) پاکسازی زخم از فیبرین و توده purulo-necrotic به طور متوسط ​​4.47 روز سریعتر و ظهور گرانول در زخم 4.68 روز سریعتر بود. در همین زمان دانه ها به صورت ریز دانه ، کثیف و با خونریزی آسان همراه بودند. به طور متوسط ​​همه این موارد ظهور علائم اپیتلیزاسیون حاشیه ای را به طور متوسط ​​5.4 روز (در مقایسه با درمان سنتی) نشان می دهد. بنابراین ، در مرحله اول به دلیل نفوذ اوزون ( ازن- ازون – اوزن) روند التهابی زودتر متوقف می شود، تورم و افت فشار خون در اطراف زخم کاهش می یابد و در مراحل دوم و سوم فرآیندهای پاکسازی زخم ، پر شدن دانه ها ، ظهور اپیتلیزاسیون حاشیه بطور قابل توجهی تسریع می شوند.

هنگام تجزیه و تحلیل عکس سیتولوژیک از اثر smears-imprints زخم در لحظه بستری شدن ، مشخص شد که دومی توسط نوع دژنراتیو واکنش سلولی مشخص می شوند. شیوع نوتروفیلهای دژنراتیو از نوع سگمنتال و خاكستری (13.0٪) در پس زمینه نكروز سلول های توده ای (3.4%±82.7)) همراه با سیتولیز (6.3% ± 32.4) ، زبری و تخریب (4.3% ± 7.46) مشاهده شد. کاهش شدید روند فاگوسیتوز تشخیص داده شد ، در حالی که ماکروفاژها حاوی 10 تا 15 باکتری بودند. فاگوسیتوز ناقص بود.

در روز 5-3 از سیتوگرامهای کاربردی اوزون ( ازن- ازون – اوزن) موضعی، دریافت شده توسط روش smears-imprints، توسط نوع ترمیم کننده واکنش سلولی مشخص شد. تعداد کلی نوتروفیل ها با شیوع اشکال احیا کننده (76.0٪) در مقایسه با اشکال دژنراتیو (3.0٪) کاهش یافت ، تعداد نوتروفیل ها با ساختار هسته ای عادی به83.7- 79.4٪ افزایش یافت. درصد ماکروفاژها به طور قابل توجهی افزایش یافته، مونوسیت ها عمدتا از اندازه های بزرگ و متوسط ​​بودند. فعال سازی اوزون ( ازن- ازون – اوزن) در بازسازی زخم ، همانطور که از افزایش پلی بلاست ها و سلول های ملتحمه جوان (مشهدات فیبروبلاست و فیبروبلاست) مشهود است ، باید آشکار باشد. در زمينه فروكش شدن قابل توجه التهاب، كاهش مهاجرت نوتروفيل ها از رگ هاي خوني (بينايي تا 15 دقيقه) و در 27.3٪ از بيماران در همان زمان مهاجرت نوتروفيل ها 5-8 نوتروفيل در ديد بود. میکروارگانیسم ها در مرحله فعال فاگوسیتوز در مقادیر کمی تشخیص داده شدند.

مدت اقامت در بيمارستان در گروه زير مقايسه اي (B) – 23.42±0.45 روز ، در زير گروه اصلي (A) 17.09±0.27 بود. لازم به ذکر است در لحظه تخلیه تمایل به بهبود کامل زخم در هر دو زیر گروه ثبت شده است. بنابراین ، همانطور که از نتایج استنباط می شود، میانگین مدت زمان درمان در زیر گروهی که در درمان پیچیده مورد بررسی قرار گرفته بود اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی در مقایسه با بیمارانی که دوره درمانی سنتی را دریافت کرده بودند ، 33.6 روز کاهش یافته است.

به عنوان یک نتیجه از اثر مثبت درمان پیچیده با استفاده از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی بر روی شاخص های روند فرآیند زخم ، بر این باور بودیم که مطالعه تأثیر این روش درمانی بر پراکسیداسیون لیپیدها و شاخصهای سیستم آنتی اکسیدانی منطقی باشد.

این مورد شناخته شده است که افزایش بیش از حد فعالیت فرآیند پراکسیداسیون لیپید در حالی که فرسودگی سیستم آنتی اکسیدانی ارگانیسم یکی از اصلی ترین عوامل تقویت و پیشرفت فرآیندهای تخریبی پا است. دینامیک تغییرات فرآیندهای پراکسیداسیون لیپیدی با درمان سنتی در جدول II نشان داده شده است. طبق داده های دریافت شده ، هنگام استفاده از روش درمانی سنتی در بیماران مبتلا به پای دیابتی ، هیچ تغییری در شاخص های پراکسیداسیون لیپیدی مشاهده نشده است. سطح مالون دی آلدئید در ابتدای درمان 0.40±4.72 نانومول در لیتر و در پایان درمان 0.39±4.63 نانومول در لیتر بود. در عین حال، در حالی که شمول اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی مورد نظر بود، کاهش میزان مالون دی آلدئید به میزان 15.22٪ (از 0.39±4.73 نانومول در لیتر) مشاهده شد.

جدول. I. شاخص های دوره فرآیند زخم بسته به درمان صورت گرفته.

جدول II دینامیک پراکسیداسیون لیپیدها و شاخصهای سیستم آنتی اکسیدانی تحت درمان انجام گرفته.

 

تجزیه و تحلیل پویایی شاخص های سیستم آنتی اکسیدانی در بیماران مبتلا به پای دیابتی تحت درمان انجام شده ، هیچ تغییر قابل توجهی در کاتالاز سرم و همچنین سطح گورلوپلاسمین در سرم خون را نشان نداد. هم زمان عمل مهاری بر روند فرآیند پراکسیداسیون لیپیدها در بیماران مبتلا به پای دیابتی ، که در طی درمان پیچیده با استفاده اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمان مشاهده شده بود ، با پویایی مثبت فعالیت مؤلفه های سیستم خونی محافظت از آنتی اکسیدان همراه بود. بنابراین ، افزایش فعالیت کاتالاز از 0.73±18.64 mcat/L در آغاز درمان به mcat/L 0.68±21.89 در پایان درمان در بیماران مبتلا به پای دیابتی و همچنین محتوای گلولوپلاسمین از mmol/L 0.10±1.597 تا mmol/L 0.09±1.847 مشاهده شد

نتیجه گیری

بنابراین ، مطالعات انجام گرفته نشان دهنده این مورد بود كه استفاده از اوزون ( ازن- ازون – اوزن) درمانی در درمان جراحی پیچیده ، تأثیر مثبتی بر روند فرآیند زخم دارد كه در صورت تعویض فرآیندهای دژنراتیو توسط عوامل ترمیمی ، بهبود پراكسیداسیون لیپیدها و شاخصهای سیستم آنتی اکسیدانی و در نتیجه  كاهش مدت زمان در بیمارستان همراه است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *