عوارض پسوریازیس توسط خودشان هر چند نادر هستند، اما ممکن است از تداوم التهاب ناشی شود. خود ارتباط بیماری های خاص را می توان در حالت هایی که آنها در برخی موارد بدتر می شوند، همگام با بدتر شدن پسوریازیس به عنوان عارضه در نظر گرفت. عوارض پسوریازیس را می توان به صورت زیر دسته بندی نمود:

  • عوارض پوستی
  • عوارض متابولیک و سیستمیک
  • عوارض آرتروپاتی
  • عوارض چشمی
  • عوارض روانی و اجتماعی
  • عوارض ناشی از درمان.

 

عوارض پوستی

عفونت ثانویه ضایعات پسوریازیس به ندرت مشکلی به جز در طول زمان است. با این حال، استافیلوکوک ها توسط 50٪ از پسوریاتیک ها، به ویژه برای ضایعات استعمال می شود. ممکن است در صورتی که یک روش جراحی از طریق پلاک پسوریاتیک انجام شود جابجایی با استافیلوکوک ها مشکل ایجاد کند. به دلیل لایه برداری، ممکن است این بیماران عفونت را در بخش های بیمارستانی پخش کنند. ترک خوردگی در پسوریازیس نواحی چین دار ممکن است به صورت ثانویه آلوده شود. خارش را می توان به عنوان یک علامت در نظر گرفت، که به خودی خود در بعضی از افراد به خصوص در فرم های ناپایدار می تواند بسیار شدید باشد. در حالی که الگوهای پوسچولار و اریترودرمیک با احساس سوزش یا تنگی همراه است. همچنین باید به یاد داشته باشید که خارش ممکن است وضعیت عاطفی بیمار را نشان دهد و اگر شدید باشد، ممکن است نشانه ای از اضطراب یا افسردگی باشد.

عوارض متابولیک و سیستمیک (کادر 1)

  • چاقی، دیابت، فشار خون بالا، دیس ليپیدمیا از عوارض جانبی رایج پسوریازیس هستند.
  • یک ارتباط معنی دار با هایپر و هایپوتیروییدیسم و وجود آنتی بادی های تیروئید در ارتباط با پوسچولوزیس پالموپلنتر (PPP) یافت شده است.
  • گرایش بیشتر به گسترش دیابت ها نیز مستند شده است.
  • آرتروپاتی های مختلف نیز شامل استئومیلیت مزمن مکرر چند ساله، درگیری سنتنوکلروکولار، آرترواستئوتایس پوسچولار، آرتریت محوری و محیطی هستند.
  • برخی از بیماران دارای آنتی ژن های آنتی گلیادین هستند.
  • ممکن است بیماران مبتلا به پسوریازیس شدید کمبود فولات را تجربه کنند.
  • نفریت و نارسایی کلیه: نقش عفونت استرپتوكوك، به ویژه در گلو، در تحریک پسوریازیس حاد گوتات به خوبی شناخته شده است، یک کیس در خصوص ابتلا به پسوریازیس توزیع شده و گلومرولونفریت mesangiocapillary گزارش شده است. نارسایی کلیه ناشی از نکروز لوله ای حاد ممکن است به ندرت از الیگمی پس از از دست دادن آلبومین به داخل و خارج پوست در پسوریازیس حاد پیوندی ایجاد شود.
  • نارسایی کبدی: ممکن است اختلالات شدید عملکرد کبدی در پسوریازیس اریترومایساری یا پوسچولار رخ دهد و به احتمال زیاد به مواد دارویی، مصرف الکل و کاهش حجم خون مربوط می شود.
  • فیبروز آپیکال ریه به عنوان یک عارضه غیر عصبی از اسپوندیلیت پسوریاتیک و همچنین پسوریازیس پلاکی مزمن ایجاد می شود. آمیلوئیدوز ثانویه یک عارضه نادر از فرم های غیر طبیعی به صورت آرتروپاتیک، پوسچولار تعمیم یافته و شدید است که ممکن است علت اضافی برای نارسایی کلیه در ارتباط با پسوریازیس باشد.
  • شیوع سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) در زنان مبتلا به پسوریازیس به میزان قابل ملاحظه ای نسبت به زنان کنترل شده با BMI بیشتر است. پسوریازیس با سندرم متابولیک (MS)، مقاومت به انسولین (IR) و بیماری های کبدی چربی غیر الکلی (NAFLD) مرتبط است، که همچنین از ویژگی های رایج مرتبط با PCOS هستند.

 

کادر 1: متابولیک و سیستمیک

چاقی

دیابت

فشار خون

دیسلیپیدمی

بیماری کبد

Hyper- and hypothyroidism

کمبود فولات

آرتروپاتی

استئومیلیت مزمن مکرر چند وجهی

آنتی بادی های آنتی گلیادین

نفریت و نارسایی کلیوی

نارسایی عضو در اریترودرما

فیبروز آپیکال ریوی

آمیلوئیدوز ثانویه

ناباروری

 

این که آیا پیوند گمشده ای بین پسوریازیس و ناباروری وجود دارد یا خیر، موضوع است که باید مورد بررسی واقع شود.

پسوریازیس پوسچولار تعمیم یافته به طور گسترده ای شناخته شده است و عوارض و مرگ و میر بیشتری را نسبت به سایر انواع پسوریازیس در پی دارد. گاهی اوقات سندرم ديسترس تنفسی حاد ممکن است موجب پیچیده تر شدن پسوریازیس پوسچولار تعمیم یافته شود.

عوارض دیگر در پسوریازیس پوسچولار می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • عفونتهای باکتریایی ثانویه، ریزش مو (Telogen Effluvium) و ریزش ناخن
  • کمبود جذب و سوء تغذیه
  • Hypoalbuminemia ثانویه با از دست دادن پروتئین پلاسما به بافتها
  • Hypocalcemia
  • نكروز كلیه لوله ای به علت کاهش حجم خون
  • آسیب کبدی به علت کاهش حجم خون و سمیت عمومی
  • Telogen effluvium
  • آمیلوئیدوزیس
  • التهاب وریدی

مرگ در پسوریازیس پوسچولاری که تحت درمان قرار نگیرد ممکن است به علت نارسایی قلبی عروقی رخ دهد.

عوارض آرتروپاتیک

تقریبا نیمی از بیماران مبتلا به آرتریت پسوریاتیک زودهنگام در عرض 2 سال با آسیب مفصلی مواجه می شوند. علاوه بر این، بیماران مبتلا به آرتریت پسوریازیس با افزایش میزان مرگ و میر مواجه هستند و عوارض قلبی و عروقی (CV) شایع ترین علت مرگ است.

بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید ممکن است آپنه خواب را تجربه کرده و این موضوع کیفیت زندگی را کاهش داده و اختلالات عملکردی را در مقایسه با جمعیت عمومی افزایش می دهد و کاهش کیفیت زندگی در افراد دارای نمره بالاتر در خصوص ناحیه مبتلا به پسوریازیس و شاخص شدت (PASI) بیشتر است.

عوارض چشمی

عوارض چشمی در پسوریازیس تقریبا روی هر قسمت از چشم تاثیر می گذارد. یافته های چشم پسوریاتیکی ممکن است شامل ملتحمه، چشم خشک، اپی اسکلریت و یوئیت باشد که ممکن است پیش از تغییرات مفصلی رخ دهد. یوئیت، که در تا حدود 25٪ بیماران مبتلا به آرتریت پسوریازیس دیده می شود، ممکن است با وجود تزریق ملتحمه، فتوفوبیا، درد، تورم پلک یا تغییرات بینایی غیر قابل توضیح شناخته شود.

یک فرم بالینی متمایز از یوویت دو طرفه که طولانی است، می تواند در بیماران مبتلا به آرتریت پسوریازیس و در بیماران مبتلا به پسوریازیس ایجاد شود.

ابتلای چشمی در پسوریازیس ممکن است به راحتی برطرف شود.

تشخیص اولیه از اهمیت حیاتی برخوردار است زیرا ممکن است دوره طبیعی منجر به از دست دادن بینایی شود. پزشکان باید شاخص بالایی از سوء ظن را داشته باشند که حتی اگر علائم و نشانه ها اغلب مبهم باشند، ممکن است علائم چشم در بیماران مبتلا به پسوریازیس به بیماری زمینه ای آنها مرتبط باشد.

عوارض روانی

الکل باعث افزایش پسوریازیس می شود، اما نوشیدنی های الکلی در بیمارانی که مبتلا به پسوریازیس شدید هستند، به طور قابل توجهی بیشتر از سایر گروه های بیماری دیده می شود و می تواند نشانه ای از استرس ناشی از بیماری پوستی شدید باشد.

عوارض ناشی از درمان

  • درمان موضعی نسبتا ایمن است. با این وجود آنها نیز اگر به درستی مورد استفاده قرار نگیرند بدون ایجاد عوارض جانبی نیستند. استروئید موضعی در زیر سوزن های انسدادی می تواند منجر به آتروفی پوستی و عفونت ثانویه با باکتری، قارچ و ویروس شود.
  • سالیسیلیک اسید: جذب سالیسیلات پوستی به علت سالیسیلیسم است.
  • تار: هنگامی که در ترکیب با نور ماوراء بنفش در رژیم Goeckermann مورد استفاده قرار گیرد موجب تحریک می شود.
  • Anthralin: مشکلات تحریک پوستی برای پوست های معمولی که توسط ضایعات احاطه شده و چرکین شدن پوست
  • آنالوگ ویتامین D: سوزش و احساس خستگی؛ هایپرکالسمیا
  • تازاروتن، اگر چه موضعی است، در دسته داروهای رده X قرار می گیرد.

عوارض جانبی شامل پوسته پوسته شدن، اریتم، سوزش / خارش، پوست خشک، سوزش پوست، درد پوست، درماتیت دردناک یا درماتیت تماسی، حساسیت به نور است.

  • عوامل سیستمیک مورد استفاده در پسوریازیس به علت عوارض جانبی ناشی از آن هستند که نیاز به پیگیری فوری دارند. عوارض جانبی رایج برای رتینوئید شامل مواردی از جمله xerosis، cheilitis، اپیستاستیس و تغییرات برگشت پذیر در آنزیم های کبدی و لیپید های سرم است. بسته شدن زودرس Epiphysis استفاده از آن را در کودکان محدود می کند.

داروهای زیر باعث سرکوب ایمنی می شوند و از این رو منجر به افزایش شدت عفونت می گردد:

 

  • متوتروکسات می تواند باعث میلوتوکسیتی، سمیت کبد و فیبروز ریوی شود
  • سیکلوسپورین به علت نفروتوكسیكی آن شناخته شده است. این عارضه باعث افزایش فشار خون سیستمیک شود.
  • داروهای بیولوژیک ها با افزایش خطر ابتلا به موارد بدخیم، از جمله لنفوم، لوسمی و گسترش پسوریازیس شروع می شوند. سندرم لوکوئنسفالوپاتی خلفی برگشت پذیر و عفونت دارویی لنفوماتوئید و عوارض CV با استفاده از ustekinumab گزارش شده است.

مارس پسوریاتیک

“مارس پسوریازیس” برای توصیف این فرآیند به روش گام به گام استفاده شده است، که از ابتدای ژنتیک و احتمالا عوامل محیطی را شامل می شود که راهی برای شروع بیماری خاص شامل سیستم ایمنی بدن هستند. این روند موجب بروز پسوریازیس و پیرو آن یک نتیجه از التهاب مزمن ایجاد می شود. ریسک CV یکی از دقیق ترین مطالعات در این زمینه است. فاکتور مشترک، عروق و IR به یک دسته از حوادث منتهی می شود تا بر اندام متناظر و بسته به میزان آسیب ناشی از آن تأثیر بگذارد.

التهاب سیستمیک در ارتباط با پسوریازیس موجب افزایش IR، باعث اختلال در عملکرد اندوتلیال، آترواسکلروز و رویدادهای احتمالی کرونر می شود. پاسخ های ایمنی ذاتی و انعطاف پذیر هر دو مسئول آسیب شناسی بیماری هستند، که منجر به تغییر در اپیدرم و عروق می شود. اگرچه “مارس پسوریازیس” به روش گام به گام توصیف شده است، اما ممکن است پروسه های التهابی موجب ایجاد عوامل خطر CV در همراهی با پسوریازیس گردد.

 

بیومارکرها نشان دهنده وضعیت التهاب سیستمیک در خون بیماران پسوریازیس، از جمله پروتئین واکنش پذیر C (CRP)، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و شاخص های فعال سازی پلاکتی مانند P-selectin می باشد. این سطوح پیشرفته VEGF از مفهوم مارس پسوریازیس حتی در غیاب فعالیت بالینی این بیماری که نشان دهنده این مطلب است که تمام مبتلایان به پسوریازیس باید به دلیل پیشگیری از آسیب های عضویی باید حتما تحت درمان قرار گیرند، حمایت می کند. سطوح بالای مقاومت و لپتین به عنوان آنتاگونیست های انسولین منجر به IR می شود.

توهین نتیجه شده برای درک بهتر و آسان موضوع است.

  • مقاومت به انسولین منجر به هایپرگلیسمی می شود. عملکرد بتا سلول های پانکراس که بیشترین انسولین را تولید می کنند، بیشتر به هیپینسونولومی کمک می کند. این موضوع اغلب مورد اغفال قرار گرفته و می تواند به توسعه دیابت نوع 2 کمک کند.
  • تکثیر سلول های اندوتلیال کلیه با انقباض ماتریس extramedullary، القا شده توسط IR از طریق یک سری حوادث، منجر به اسکلروز گلومرولی و فشار خون بالا می شود. Hypertesion به خودی خود می تواند اثر خود را بر روی تمام ارگان ها از جمله سیستم عصبی مرکزی بگذارد و منجر به سکته مغزی شود.
  • در نواحی مقاوم به انسولین، تجزیه چربی تقویت شده و جریان اسید چرب از بافت چربی افزایش یافته است، ترشح زیاد و hypocatabolism از شیلومیکرون (CM) و لیپوپروتئین با چگالی بسیار کم (VLDL) باقی مانده و de novo lipogenesis (DNL) سه منبع اصلی تری گلیسرید (TG ) هستند، بستر اصلی تنظیم ترشح ApoB همان VLDL می باشد. متابولیسم تغییر یافته از لیپوپروتئین های غنی از TG در پاتوفیزیولوژی منجر به دیس لیپیدمی مرتبط با IR است.
  • مقاومت به انسولین و هیپرانسولینمی در نتیجه افزایش سطح آنزیم های آندروژنیک و کاهش گلوبولین متصل به هورمون جنسی (SHBG) منجر به اضافه شدن ویتامین A می شود. وجود انحراف و تخمدان پلی کیستیک ناشی از اضافه شدن آندروژن ممکن است منجر به ناباروری شود.
  • اندوتلین به وسیله کراتینوسیت ها تولید می شود.

سطوح اندوتلین 1 در پسوریازیس به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. این مورد، همراه با کاهش تولید اکسید نیتریک باعث ایجاد عدم تعادل می شود، که مستلزم اندوتلیوم نسبت به محیط آتروژنیک است.

درمان سیستمیک درازمدت و مناسب قطعا سرعت مارس را کاهش می دهد، هر چند نمی تواند به طور کامل پیشرفت و آسیب به اندام را متوقف کند.

جنبه های روانشناختی، دوره و پیش بینی، پیگیری و توانبخشی

 

نکات روانشناختی

زندگی با پسوریازیس اغلب عواقب عاطفی و اجتماعی در پی دارد:

  • ممکن است بیماران با داشتن پلاک های قابل مشاهده خجالت بکشند و این می تواند منجر به افسردگی شود به نحوی که به نظر بیاید از جامعه کنار کشیده اند
  • علائم ممکن است چنان شدید باشد که بیماران مجبور به ترک شغل خود شوند و علاوه بر خطر سوانح زیست محیطی، خطر ابتلا به مشکلات روحی و عاطفی را نیز افزایش می دهد.
  • چندین نظرسنجی نشان داده است که شمار قابل توجهی از بیماران مبتلا به پسوریازیس گزارش منفی ذهنی و فیزیکی را ارائه می دهند که شبیه به برخی شرایط مزمن شامل سرطان، فشار خون بالا، بیماری قلبی، افسردگی و دیابت است.

کيفيت زندگي و عوامل روانشناختي پسوريازيس

اگر چه پسوریازیس به طور کلی بر روی بقای بیمار تأثیر نمی گذارد، اما قطعا برخی اثرات منفی آن بر روی بیماران وجود دارد که می توانند به طور قابل ملاحظه ای کیفیت زندگی (QoL) را تحت تاثیر بگذارند. استرس در قالب نگرانی پاتولوژیک اثر واضحی در پاسخ به درمان دارد. مکانیزم دقیق که دشواری روانشناختی پسورازیس را تشدید می کند یا فاقد آن می شود، به خوبی درک نشده است. ممکن است که استرس روانشناختی بتواند پاسخ سیستم ایمنی را تنظیم کند و شواهد جدیدی وجود دارد که پاسخ های غیر عصبی عضلانی به استرس ممکن است به پاتوژنز بیماری های خودایمنی مزمن کمک کند، همانطور که برای آرتریت روماتوئید این مورد توصیف شده است. این احتمال وجود دارد که در برخی از بیماران مبتلا به پسوریازیس، پاسخ غیر محوری هیپوتالاموس غده فوق کلیه به استرس حاد ظاهر شود.

ازمایشات “QoL” جهت بررسی تاثیر درمان بر روی بیمار صورت می گیرد. داده های QoL نقش اندازه گیری تغییرات نامشهود در زندگی بیمار را تعیین می کند که “موفقیت درمان” را مشخص می سازد.

شاخص پسوریازیس Salford (SPI) یک ارزیابی جامع از شدت بیماری را ارائه می دهد

  • علائم S: علائم شدت جسمی ناشی از ناحیه پسوریازیس و شاخص شدت (PASI)
  • P-Psychosocial disability: اندازه گیری ان در محدوده 10-0 در یک مقیاس آنالوگ قابل مشاهده
  • مداخلات I: سابقه تاریخی جمع آوری شده از درمان های سیستمیک، اپیزود های اریترودرما و غیره

SPI به صورت سه عدد از جمله 9، 7، 6 نشان داده شده است و یک راهنمای برای دشواری درمان هر یک از بیماران در یک زمان خاص است. ابزارهای زیادی برای اندازه گیری QoL برای پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس وجود دارد. به نظر نمی رسد که تمام مسائل مربوط به QoL را پوشش دهد. آنتی ژن لکوسسیتی انسان (HLA) -Cw6 با افسردگی در بیماران مبتلا به پسوریازیس ارتباط دارد.

نه تنها متخصصین پوست، بلکه پزشکان عمومی و سایر ارائه دهندگان خدمات بهداشتی نیز باید نسبت به میزان ابتلا و افسردگی فرد در اولین مراجعه و قبل از ارجاع توصیه های متخصص، ارزیابی داشته باشند.

این ارزیابی باید تاثیر بیماری بر روی سلامت جسمی، روحی و اجتماعی افراد مبتلا را در بر داشته باشد.

شدت بیماری و همچنین وجود شرایط هم زمان نیز باید مورد بررسی قرار گیرد.

عوامل خطر برای همراهی های قلبی و عروقی باید جهت افرادی که مبتلا به انواع پسوریازیس هستند مورد بحث قرار گیرد. سرپرست بیمار یا والدین، در صورت امکان، باید در مورد عواقب بیماری به طور کامل مطلع شوند.

توصیه های متداول و اطلاعات مربوط به شیوه زندگی سالم و حمایت از تغییر رفتار باید ارائه شود. تمام اقدامات احتمالی باید به صورت ارائه مشاوره در مورد اصلاح شیوه زندگی و جلوگیری از ایجاد هم زمان چند بیماری، بخصوص چاقی و دیابت نوع 2 انجام گیرد.

دوره و پیش بینی

دوره و پیش بینی پسوریازیس با وجود پیشرفت زیادی که در درک بیماری و عواقب آن رخ داده است هنوز نواقص زیادی دارد. امکان پیش بینی طول مدت بیماری یا دوره بهبودی وجود ندارد. اگرچه پسوریازیس گوتات شرایط پیش بینی بهتری دارد اما اغلب آنها در نهایت و دیر یا زود با پسوریازیس ولگاریس به پایان می رسند.

در سوی دیگر، انواع اریترودرمیک و فرم های پوسچولار، مرگ و میر قابل ملاحظه ای دارند و انواع آرتروپاتیک نیز میزان مرگ و میر قابل توجهی دارند. ظهور زودهنگام و یک سابقه خانوادگی از بیماری، پیش بینی را بدتر می کند. به نظر می رسد فشار در هر شکل پسوریازیس را تشدید می کند، در واقع تشدید یا بدتر می کند.

برگشت یک قاعده است، با این حال ضایعات به طور کامل و با هر روشی درمان می شوند. علیرغم ظهور عوامل بیولوژیکی جدید، امکان ندارد که به یک بیمار نسبت به درمان کامل اطمینان دهیم. اگر تنها پزشک قادر به جلوگیری از مارس پسوریازیس باشد و میزان بروز کمخونی ناشی از آن را در درمان هر بیمار معین، مانند یک نوزاد، کودک، نوجوان یا یک بزرگسال یا جوان کاهش دهد، در این صورت توجیهی برای درمان وجود خواهد داشت.

پیگیری و بازسازی

پسوریازیس به خودی خود یک بیماری است که موجب استرس روانی و برعکس میشود.

اخیرا نشان داده شده است که پسوریازیس حتی در کودکان مبتلا به بیماری تأثیر زیادی بر QoL دارد. همانند درماتیت آتوپیک، کهیر و آکنه، پسوریازیس در گروه سنی اطفال می تواند منجر به ایجاد فشار شدید عاطفی به میزان اختلال در کیفیت زندگی مرتبط با سلامت شود. یک مطالعه در مورد کودکان و نوجوانان بین 5 سال و 16 سال نشان داد که در کودکان مبتلا به پسوریازیس مقادیر مربوطه همانند کودکان مبتلا به درماتیت آتوپیک بوده و بالاتر از کودکان مبتلا به کهیر یا آکنه است.2

کودکان مبتلا باید اموزش لازم برای مدارا با زندگی و انطباق با وضعیت سلامت فردی خود را فرا بگیرند. آنها باید مشاوره های مناسب برای انتخاب یک حرفه برای خود در آینده داشته باشند. توانبخشی کودکان و نوجوانان پسوریاتیک همچنین می تواند درمان و جلوگیری از این بیماری را در پی داشته باشد. 3

اهداف درمان توانبخشی عبارتند از:

  • درمان منظم پوست تحت نظارت مناسب با درمان آب و هوایی، درمان تغذیه و مداخلات روحی.
  • کمک به مقابله با بیماری با توجه به عواقب روان شناختی پسوریازیس.
  • کمک به یافتن شغل

ارزیابی دقیق افراد مبتلا به پسوریازیس این اطمینان را حاصل خواهد کرد که آنها بتوانند به همان اندازه به مراقبت اولیه یا تخصصی درمان مناسب دسترسی پیدا کنند.

باید برای بیماران مبتلا به پسوریازیس در اتاق مشاوره توسط پزشک و یا یک مشاور وقت کافی صرف شود، که این مدت زمان برای ارائه توضیحات لازم به بیماران مقابله با این بیماری را تسهیل کرده و در عین حال می توان کنترل بهتری نسبت به بیماری داشت. این نه تنها QoL بیمار را بهبود می بخشد، بلکه بار مالی مربوط به درمان را کاهش می دهد.

در زیر برخی از جنبه هایی که می تواند حایز اهمیت باشد ذکر شده است:

تغذیه خوب

رژیم غذایی متعادل و غنی از پروتئین و دوری کامل از الکل کمک زیادی به رهایی یافتن از این بیماری خواهد داشت.

مدیریت موثر استرس روز به روز

– مداخلات منظم و یا ورزش، اضطراب را کاهش می دهد و باعث کاهش استرس می شود که از تشدید بیماری جلوگیری می کند.

– برنامه ریزی تعطیلات منظم برای مکان هایی که دارای آفتاب مناسب و آرامش فراوان هستند، پوست و ذهن را آرام می کند.

پوشیدن لباس ایده آل و مراقبت در زمستان

پوشیدن لباس پارچه با نخ پنبه ای راحت بوده و به جلوگیری از اصطکاک به دلیل پوشیدن لباسهای تنگ کمک می کند.

  • تا آنجا که ممکن است در معرض نور خورشید باشید و استفاده از مرطوب کننده ها کمک خواهد کرد که از تشدید بیماری جلوگیری شود.

برای ایجاد اعتماد به نفس

بیماران باید اماده شوند تا به این باور برسند که این بیماری برای انها نیست. آنها باید برای یافتن یک گروه پشتیبانی از افراد (محلی یا آنلاین) که با شرایطشان سازگاری داشته باشند، هدایت شوند. جلسه دوره ای شخص با یک چنین گروهی به طور مثبت به نفع همه انها خواهد بود.

ما، تامین کنندگان مراقبت های بهداشتی وظیفه داریم بررسی کنیم که به هر بیمار مبتلا به پسوریازیس در جهت سپری کردن زندگی عادی خود در سلامت کامل کمک می شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *